Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 3 / 2025

Πόσοι θυμάστε το παλιό επιτραπέζιο παιχνίδι Talisman που πλέον θεωρείται κλασικό; Όσοι δεν το ξέρετε, ίσως θα έπρεπε να το γνωρίσετε. Δυστυχώς, δεν έχω τις παλιές του εκδόσεις – έχω μια πιο πρόσφατη – αλλά όχι και την τελευταία που κυκλοφόρησε. Αν δεν κάνω λάθος, έχω την τρίτη έκδοση. Αρκετά καλή, αλλά νομίζω ότι οι προηγούμενες ήταν πιο εμπνευσμένες, πιο χαοτικές, και πιο παράξενες. Η τελευταία, η τέταρτη, δεν κράτησε για πολύ: γρήγορα εξαφανίστηκε, αν και έβγαλαν ένα σωρό expasion.

Υπάρχει όμως και το digital edition του Talisman. Το ανακάλυψα τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο στο διαδίκτυο, και τότε ήταν δωρεάν – ακριβώς από αυτό το site που σας παραπέμπω. Δεν ξέρω τι έχει γίνει και αυτή τη στιγμή δεν είναι δωρεάν. Ήταν δωρεάν ολόκληρο, με όλα τα expansion· οπότε, φυσικά, το κατέβασα. (Και ακόμα είναι αρκετά οικονομικό, αν και όχι δωρεάν, δυστυχώς.) Το σκάλισα λίγο ως παιχνίδι, και έχει όντως πλάκα, αν και διαφέρει κάμποσο από το παλιό στιλ. Είναι σαν να προσπαθούν να επαναφέρουν το πολύ παλιό, πειραματικό ύφος αλλά με νέα δεδομένα.

Ως παιχνίδι, όμως, δεν με ικανοποίησε. Προσπαθώ να παίξω και πάντα στη μέση το αφήνω. Ναι μεν όλα είναι ΟΚ και καλοφτιαγμένα, αλλά με ενοχλεί να μη μπορώ να δω τον πίνακα του παιχνιδιού από κοντά. Ακόμα κι όταν ζουμάρεις, εμφανίζεται μόνο η περιοχή γύρω από τον ενεργό χαρακτήρα· δεν μπορείς να πας να κοιτάξεις από κοντά ό,τι θέλεις. Και οι κάρτες απλά εμφανίζονται κι εξαφανίζονται.

Δεν ξέρω, αλλά δεν έχω καθόλου την ίδια αίσθηση όπως στο επιτραπέζιο παιχνίδι όπου έχεις τα πάντα μπροστά σου.

Υπάρχουν, νομίζω, κάποιες βασικές διαφορές ανάμεσα στα ηλεκτρονικά και στα επιτραπέζια παιχνίδια οι οποίες δεν είναι εύκολο να γεφυρωθούν. Το digital edition του Talisman απλώς αναπαράγει το επιτραπέζιο παιχνίδι μέσα στην οθόνη σου, αλλά, κατά τη γνώμη μου, για να ήταν πραγματικά επιτυχημένο θα έπρεπε να ήταν βασισμένο στο επιτραπέζιο παιχνίδι, όχι απλώς αναπαραγωγή του. Ένα video game, δηλαδή, με έμπνευση το Talisman, όχι το ίδιο το Talisman.

Ωστόσο, κι αυτό όπως είναι έχει πλάκα, και μπορεί να είναι διασκεδαστικό. Όμως, ξέρετε... η αίσθηση δεν είναι η ίδια. Δεν μπορεί να είναι. Αν θέλω πραγματικά να παίξω Talisman που είναι όντως Talisman, θα κατεβάσω την παλιά τρίτη έκδοση που έχω επάνω στο ράφι μου και σκονίζεται τόσο καιρό.

 

 

Επίσης . . .

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το

 

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]